سازمان حمایت از جامعه ی مدنی و خبرنگاران افغانستان با هدف ارتقای ظرفیت و توانمندسازی جامعه رسانه‌ای و مدنی، برگزار می‌کند:

دوره‌های آموزشی تخصصی
در راستای توسعه مهارت‌های فردی و حرفه‌ای، این سازمان دوره‌های زیر را با حضور اساتید مجرب برگزار می‌نماید:

1۔دوره مولتی‌مدیا:

آموزش جامع ابزارهای چندرسانه‌ای برای علاقه‌مندان به فعالیت در دنیای دیجیتال و رسانه.
2دوره فن بیان و سخنرانی:

تقویت مهارت‌های کلامی، اعتماد به نفس و تکنیک‌های متقاعدسازی در جمع.
دوره گویندگی: آموزش تخصصی فنون اجرای رادیویی، تلویزیونی و مدیریت صدا و بیان.
3دوره آداب و معاشرت:

ارتقای مهارت‌های ارتباط اجتماعی، آداب تعاملات حرفه‌ای

ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر
فرصت را برای رشد و توسعه مهارت‌های حرفه‌ای خود غنیمت بشمارید. برای کسب اطلاعات دقیق‌تر در مورد زمان‌بندی، شرایط شرکت در کلاس‌ها و نحوه ثبت‌نام، به کمیته آموزش و توانمند سازی «سازمان حمایت از جامعه ی مدنی و خبرنگاران افغانستان» مراجعه نمایید.

ما در کنار شما هستیم تا صدایی رساتر و حرفه‌ای‌تر برای جامعه باشیم.
ختم برنامه دو سرتیفکت اهدا می‌گردد
۱-از طرف دانشگاه
۲.از طرف سازمان‌ CSJAO ونهاد های همکار

لینک کمیته؛ آموزشی مولتی مدیا
https://chat.whatsapp.com/HR6IVZVY9eSKrwV7RO8iIM?s=cl&p=a&ilr=1

ما اعضای سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران در بلندترین شب سال، در کنار شعر، داستان و حافظ‌خوانی، از رنج‌ها و دردهای تلخ اما واقعی مردم افغانستان یاد کردیم؛ از دخترانی که از آموزش محروم‌اند، از زنانی که قربانی تبعیض‌اند، و از صدایی که در غربت خاموش نمانده، بلکه رسا‌تر فریاد می‌شود.

همچنان نمایش نمادینی در این شب اجرا شد، که بازتابی بود از مقاومت در برابر آپارتاید جنسیتی و سیاست‌های زن‌ستیزانه‌ای که همچنان سایه بر زندگی هزاران زن افغانستانی افکنده است.

ما، اعضای سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران افغانستان، که در ایران گردهم آمدیم، باور داریم همان‌گونه که شب یلدا پایان می‌یابد و سپیده‌دم از راه می‌رسد، تاریکی تبعیض، نابرابری و خاموشی نیز روزی به پایان خواهد رسید و آفتاب آزادی و برابری بر سرزمین‌مان خواهد تابید.

با آرزوی فردایی روشن،
سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران افغانستان
۲۹ قوس ۱۴۰۴

داکتر اکبری با انگیزه‌ای عمیق به خدمت رسانی به اطفال یتیم و بی‌بضاعت پرداخته است. او می‌گوید: “هدف من این است که آینده این اطفال نباید خراب شود. خوشبختانه، برخی از این کودکان اکنون استادان انگلیسی، کامپیوتر، و خیاطی شده‌اند. این موفقیت برای من یک دستاورد بزرگ است.”

تعداد ۴۵ نفر از این اطفال به‌طور فعال در کورس‌های مختلف آموزشی شرکت می‌کنند، از جمله کورس‌های زبان انگلیسی، کامپیوتر و خیاطی. به گفته داکتر اکبری، او شخصاً هزینه‌های ماهانه آموزش این کودکان را تأمین می‌کند که حدود ۱۵,۰۰۰ افغانی در ماه می‌شود. علاوه بر این، سایر نیازهای روزمره این اطفال از جمله کتابچه، قلم، و مصارف سپورت، توسط خود او و برخی از دوستانش تأمین می‌گردد. همچنین، برخی از مریضان داکتر اکبری برای این اطفال لباس‌های دست دوم و کمک‌های نقدی ارسال می‌کنند.

در حال حاضر، علاوه بر آموزش، این اطفال از کمک‌های مختلفی بهره‌مند می‌شوند که شامل لباس‌های دست دوم، گاو، گوسفند، و لباس‌های ورزشی می‌باشد. داکتر اکبری این کمک‌ها را از منابع مختلف تأمین کرده است و همچنان در تلاش است تا امکانات بیشتری را برای بهبود وضعیت این کودکان فراهم کند.

داکتر مختار می گوید: تمام مسئولیت این پروژه به دوش خودم است و هیچ نهاد دیگری همراه من نیست. کمک‌هایی که دریافت می‌کنم از جانب دوستان و برادرانم است. این اطفال حتی برای تأمین نان شبانه‌روزی خود مشکل دارند، بنابراین من سعی می‌کنم هر آنچه در توان دارم برای کمک به آنها انجام دهم.”

یکی از شاگردان پیشین این برنامه، دادالله، که حالا خود به‌عنوان استاد در این برنامه مشغول به تدریس است، می‌گوید: “داکتر اکبری به ما فرصتی داد که بتوانیم از وضعیت دشوار خود خارج شویم و امروز من افتخار می‌کنم که توانسته‌ام به دیگر اطفال کمک کنم.

در مجموع، داکتر اکبری هر ماه حدود ۲۰,۰۰۰ افغانی برای تأمین نیازهای مختلف کودکان اختصاص می‌دهد که در یک سال به ۲۴۰,۰۰۰ افغانی می‌رسد. در طول چهار سال، مجموعاً ۹۶۰,۰۰۰ افغانی تنها برای هزینه‌های آموزشی و تأمین نیازهای این کودکان هزینه شده است.

به گفته داکتر اکبری، هدف بعدی او این است که یک مکان مناسب برای تجمع این اطفال پیدا کند تا برنامه‌های آموزشی مختلفی را در آنجا برگزار کند و امکاناتی مانند خیاطی، ترمیم موبایل و دست‌دوزی را برای آنها فراهم کند. او به دنبال همکاری و حمایت بیشتر از نهادها و افراد خیر است تا بتواند این پروژه را گسترش دهد.

داکتر اکبری تأکید می‌کند که در این پروژه انسانی، هر گونه کمک و حمایت می‌تواند به یک تغییر بزرگ در زندگی این کودکان منجر شود و به آنها فرصت‌های جدیدی برای زندگی بهتر بدهد.

گفتنی ایست، که این اقدام بشردوستانه داکتر مختار اکبری به‌عنوان یک الگوی نیکو در جامعه افغانستان به شمار می‌آید و از سوی بسیاری از افراد و نهادها مورد تحسین قرار گرفته است.

گزارشگر: شهناز سعیدی

سازمان حمایت ازجامعه مدنی وخبرنگاران(CSJAO )
به سلسله برنامه‌های ارتقای ظرفیت علاقمندان درون سازمانی برنامه فن بیا تحت عنوان چگونه با اعتماد به نفس صحبت کنیم تا تأثیرگذار واقع شود را برگزار میکند.

این دوره آموزشی کوتاه مدت فرصتی خوبی است برای عزیزانی‌که می‌خواهند در جمع با قدرت، صراحت و اعتماد به نفس صحبت کنند و پیام خود را به‌گونه‌ای مؤثر منتقل نمایند.

مدت دوره: ۴ هفته ۸ جلسه به شکل آنلاین از طریق واتسپ گروه‌های متعلق به این سازمان برگزار می‌شود.

هدف این ساختار تبعیض‌آمیز، فراتر از محدودیت، به حاشیه‌راندن کامل نیمی از پیکره‌ی جامعه است.
اما تقابل اصلی میان اراده‌ی مدنی زنان و چکمه‌های سرکوب، در سال ۲۰۲۲ و ماجرای “گشایش نیمه‌کاره” جنبش زنان افغانستان برای برابری رخ داد. در این رویداد که قرار بود به رهبری ظریفه یعقوبی شکل گیرد، اراده‌ای سازمان‌یافته در قلب کابل، رژیم طالبان را به چالش کشید.
واقعه‌ی سوم نوامبر، نه فقط یک گردهمایی؛ بل‌که اعلام موجودیت آشکار در برابر استبداد بود. گزارش‌های متعدد از بازداشت ظریفه یعقوبی و هم‌کارانش، و تجربیات تلخ شکنجه و اعتراف‌گیری اجباری، بلافاصله پس از این مراسم، گواه روشنی است بر هراس عمیق طالبان از هرگونه کنش‌گری مدنی سازمان‌یافته‌ی زنان. این گروه، مبارزات زنان را تهدیدی امنیتی در درجه اول قلم‌داد می‌کند و با قهر روزافزون به آن پاسخ می‌دهد.

“طالبان با چهره‌ای آکنده از قهر و وحشت بر افغانستان حاکم شدند. تمامی آرزوها، رفاه و خوش‌بختی‌ها، به ویژه برای زنان، مورد تاخت و تاز قرار گرفت و سال‌ها تلاش مردم در جهت تحقق رؤیاهای‌شان به خاک سیاه نشست. در آن زمان، تنها شلاق و گلوله، زبان مکالمه‌ی این گروه با مردم، جوانان و زنان بود.” این بخشی از روایت ظریفه یعقوبی، بنیانگذار جنبش، از دوران تسلط طالبان است که عمق فاجعه را نشان می‌دهد.

سه سال پس از سرکوب مراسم افتتاحیه و با وجود فشار بی‌امان، جنبش زنان نه‌تنها متوقف نشد؛ بل‌که به بزرگ‌ترین چالش استراتژیک در مسیر حاکمیت طالبان تبدیل گشت. مبارزات لایزال زنان، که غالباً در اشکال بدیع و پنهانی (از جمله آموزش‌های مخفی و شبکه‌سازی در فضای مجازی) هدایت می‌شود، به عامل بازدارنده اصلی در برابر عادی‌سازی روابط جامعه جهانی با کابل بدل شده است.

کنش‌گران زن، با شجاعت و خطرپذیری بی‌بدیل، توانسته‌اند فریاد مطالبات خود را از درون مرزهای سرکوب‌شده به گوش جهان برسانند و مسئله‌ی زنان افغانستان را در کانون توجه حقوق بشر نگه دارند. به باور کارشناسان، تلاش طالبان برای خاموش‌سازی صدای کنش‌گران زن با ابزارهایی چون شکنجه، زندان و قتل، تا کنون به دلیل پایداری و سازمان‌یافتگی بانوان مبارز، ناکام مانده است.

مبارزه‌ی زنان افغانستان، فراتر از مطالبات ساده‌ی اجتماعی، ادعای ایدئولوژیک طالبان مبنی بر حکومت بر اساس “شریعت” را مستقیماً هدف قرار می‌دهد. آن‌ها نه تنها خواهان حقوق اساسی؛ بل‌که حق مشارکت در عرصه‌ی سیاسی، آزادی بیان و حق تعیین سرنوشت هستند؛ این مطالبات حیاتی، بنیان استبداد طالبانی را زیر سؤال می‌برد.

ظریفه یعقوبی پس از تحمل چهل روز حبس و شکنجه در پی تلاش برای گشایش جنبش، با ابراز امیدواری بیان داشته بود: “با این‌که مراسم افتتاحیه هرگز تکمیل نشد، اما فعالیت جنبش هیچ‌گاه متوقف نگردید.”

در نهایت، همان‌گونه که این چهار سال پایداری ثابت کرده است، هیچ تهدید، حبس یا تبعیدی نمی‌تواند اراده‌ی خودآگاه و منسجم زنان برای آزادی و برابری را خاموش کند. این جنبش، اکنون نه فقط برای حقوق زنان؛ بل‌که برای آزادی و عدالت همه‌ی ملت افغانستان می‌جنگد. حمایت پیوسته‌ی جامعه جهانی از این مقاومت، تضمینی برای آینده‌ای است که در آن، صدای عدالت‌خواهی بر سرکوب پیروز خواهد شد.

نویسنده: فهیمه عزیزی

سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران در تبعید، این ضایعه دردناک را به همه بازماندگان شهدا، مردم شریف افغانستان و عرض داشته و خود را در این غم بزرگ شریک می‌داند.

از درگاه رب‌العزت برای شهدای این حادثه، جنت برین، برای مجروحین، شفای عاجل، و برای سایر اعضای خانواده‌، صبر جمیل استدعا داریم.

با حرمت “سازمان حمایت از جامعه مدنی وخبرنگاران در تبعید”

مسعوده کوهستانی، در سال ۱۳۵۹ خورشیدی در ولایت کاپیسا به دنیا آمده. وی دارنده دو مدرک کارشناسی ارشد (ماستری) است. نخست در رشته علوم سیاسی از دانشگاه آزاد اسلامی – شعبه کابل و کارشناسی ارشد دوم اش را از دانشگاه بارسلونا در حوزه سیاست‌های امنیت جهانی بدست آورد.

کوهستانی از دوران کودکی با چالش‌های فراوانی روبه‌رو بوده است. پدرش در حالی که کمتر از پنج سال داشت، به‌دلیل گمانه‌زنی‌های سیاسی مورد ظلم و شکنجه قرار گرفت و درگذشت. از همان سال‌ها، مادر باسواد و فداکارش او را حمایه کرده است.

او در دوران، اول حاکمیت طالبان، آموزش زبان انگلیسی را در چهار سال — یک سال در کابل و سه سال دیگر در مهاجرت در شهر پشاور — به پایان رساند. پس از بازگشت به کشور، فعالیت های فرهنگی و رسانه های خود را گسترش داد و مقالاتی در زمینه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی منتشر کرد.
خانم کوهستانی چهار سال به‌صورت داوطلبانه و بدون دریافت معاش در تلویزیون ولایتی پروان به‌عنوان گوینده فعالیت نمود. با وجود فشارهای اجتماعی، تهدید و تحقیر در محیط کاری، به فعالیت خود ادامه داد همچنین، به‌مدت یک سال در رادیو صلح جبل‌السراج برنامه‌های آموزشی تحت عنوان «سواد برای همه» اجرا کرد

او اکنون به‌عنوان یکی از مدافعان برجسته حقوق زنان در سطح ملی و بین المللی است و برای تامین عدالت، درک و توانمندسازی زنان افغانستان مبارزه می کند.

نویسنده: شهناز سعیدی