در بخشی از این بیانیه آمده است که مهاجران افغانستان مقیم پرتغال با درک عمیق از اوضاع جاری و بر اساس مسئولیت انسانی و ملی خویش، اقدام به برپایی این تجمع کرده‌اند تا منعکس‌کننده صدای بی‌صدایان و مدافع کرامت و آزادی پامال‌شده‌ی زنان وطن خود باشند.
معترضان یادآور شدند که زنان افغانستان در طول سالیان متمادی هم‌گام و دوشادوش مردان برای پیش‌رفت، آبادانی و اعتلای علمی کشور تلاش کرده‌اند و حذف آنان از جامعه، پیامدهای جبران‌ناپذیر و تاریکی برای آینده کل افغانستان به همراه خواهد داشت.
شورای برگزارکننده این تجمع با هدایت مستقیم خواسته‌های خود به سمت نهادهای بین‌المللی، از دولت پرتغال، اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و تمامی سازمان‌های مدافع حقوق بشر خواستند که از سیاست سکوت و تماشا دست برداشته و برای توقف این بحران انسانی، اهرم‌های فشار و اقدامات عملیِ مؤثری را به کار گیرند.
حاضران در پایان این حرکت مدنی با قرائت قطعنامه‌ی بر یک اصل همیشگی تاکید کردند: «آموزش و کار، حق مسلم هر زن و دختر افغانستان و آزادی، حق تفکیک‌ناپذیر هر انسان است.»
آنان در نهایت خاطرنشان کردند که ایستادگی در کنار زنان افغانستان، تنها یک حمایت عاطفی نیست؛ بلکه گامی حیاتی برای تحقق عدالت بین‌المللی و تضمین آینده‌ی روشن‌تر برای این کشور است.