کابل — سازمان جهانی غذا (WFP) و سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) در تازه‌ترین ارزیابی‌های خود، افغانستان را همچنان در میان کشورهایی با «نگرانی بسیار بالا» از نظر ناامنی غذایی و گرسنگی حاد قرار داده‌اند.

این دو نهاد هشدار داده‌اند که ترکیبی از بحران‌های اقلیمی، کاهش کمک‌های مالی بین‌المللی، فقر، بیکاری و مشکلات اقتصادی، معیشت میلیون‌ها شهروند افغانستان را تهدید می‌کند.

بر اساس ارزیابی مشترک FAO و WFP، افغانستان در شمار کانون‌های عمده گرسنگی قرار دارد و فرصت برای جلوگیری از وخیم‌تر شدن وضعیت و ورود خانواده‌های بیشتری به مراحل اضطراری ناامنی غذایی در حال محدود شدن است.

برنامه جهانی غذا نیز از شکاف جدی میان بودجه مورد نیاز و منابع دریافت‌شده خبر داده و گفته است کاهش منابع مالی، این سازمان را به کاهش پوشش و سهمیه‌های کمک غذایی وادار کرده است؛ وضعیتی که به‌ویژه زنان، کودکان و خانواده‌های آسیب‌پذیر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

از سوی دیگر، فائو با اشاره به تأثیر خشکسالی و بی‌ثباتی‌های اقلیمی بر کشاورزی افغانستان، تأکید کرده است که کاهش تولید و ضعف اقتصادی، توان خانواده‌ها برای تأمین مواد غذایی را محدود کرده است.

در کابل نیز شهروندان از وخامت وضعیت معیشتی شکایت دارند.

محب‌الله، یک دکاندار در کابل، می‌گوید:

«وضعیت کار و درآمد هر روز بدتر می‌شود، اما قیمت مواد غذایی برعکس، بیشتر می‌شود.»

او می‌افزاید برخی مشتریانش در طول یک هفته تنها یک کیلو برنج خریداری می‌کنند و می‌گوید نمی‌داند آنان چگونه با این مقدار، تمام هفته را سپری می‌کنند.

صبغت‌الله، یک کراچی‌ران که هزینه زندگی خانواده شش‌نفره‌اش را تأمین می‌کند، نیز از کاهش کمک‌های غذایی ابراز نگرانی دارد.

او می‌گوید:

«قبلاً سازمان جهانی غذا کمک‌های بیشتری به مردم می‌کرد، اما چند ماه می‌شود که این کمک‌ها کمتر شده است.»

او از جامعه جهانی و سازمان‌های امدادرسان می‌خواهد کمک‌های غذایی به مردم افغانستان را افزایش دهند.

در همین حال، برخی شهروندان از افزایش مالیات و نبود درآمد متناسب با هزینه‌های زندگی نیز انتقاد دارند. حمزه‌گل، نام مستعار، که با موتر مسافربری شهری کار می‌کند، می‌گوید:

«تقریباً نصف درآمد روزانه‌ام را مالیات می‌دهم و باقی آن هم صرف تیل، هزینه خانه و ترمیم موتر می‌شود.»

کاهش فرصت‌های شغلی و کمک‌های بشردوستانه، در کنار بحران‌های اقتصادی و اقلیمی، خطر تشدید ناامنی غذایی و افزایش وابستگی خانواده‌های آسیب‌پذیر به کمک‌های خارجی را افزایش داده است.