در پایان کمپاین ۱۶ روزه محو خشونت بر زنان، سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران برنامهای اسپیس با عنوان “ایستادگی زنان در اوج محرومیت” برگزار کرد.
این برنامه با حضور مهمان برجسته ای چون، پریسا مبارز بنیانگزار جنبش متحد زنان افغانستان برای آزادی، شفیقه رزمنده: ریس همایش زنان افغانستان در اروپا بنیان گذار چتر اتحاد ملی زنان افغانستان، صالحه عینی: مدافع حقوق زنان و فعال رسانه ای و همچنان داکتر هما هودفر استاد انسانشناسی با مقام افتخاری و عضو هیئتمدیره دانشکده جامعهشناسی و انسانشناسی دانشگاه کنکوردیا، مونترآل، برگزار شد.
پریسا مبارز در این برنامه گفت: “خشونت علیه زنان در افغانستان نه تنها یک مسئله سیاسی، بلکه یک بحران فرهنگی و اجتماعی است که در عمق تاریخ و ساختارهای سنتی جامعه ریشه دارد. این پدیده، برخلاف تغییرات سیاسی و دولتی، در لایههای فرهنگ، عرف، و قوانین نابرابر کشور همچنان زنده و فعال است.
وی افزود: خشونت علیه زنان در افغانستان به اشکال مختلفی خود را نشان میدهد. از ازدواجهای اجباری و محرومیت از آموزش تا خشونت خانگی و حذف از فضاهای سیاسی و اجتماعی هر یک بخشی از واقعیت تلخ زنان افغانستان است که در طول سالها هرگز به طور کامل درمان نشده است. این خشونتها نه تنها زنان را از حقوق اولیه انسانی خود محروم میسازد، بلکه آنها را در موقعیتهای خطرناک و آسیبپذیر قرار میدهد که برای نسلها بر پیکره جامعه تأثیرات منفی به جا میگذارد.”
دکتر هودفر در این برنامه با اشاره به اهمیت نامگذاری “آپارتاید جنسیتی” به عنوان جنایتی علیه بشریت، بر لزوم شناسایی این سیستم تبعیضآمیز تأکید کرد و گفت: «هفتاد و هفت سال پس از تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر هنوز برای به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی به عنوان جنایتی علیه بشریت مبارزه میکنیم.»
وی به بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ و وضع قوانین شدیدتر علیه زنان اشاره کرد و گفت: «امروز زنان افغان با سیستماتیکترین و کاملترین نسخه آپارتاید جنسیتی مواجه هستند زنان و دختران از تحصیل، کار، سفر، رفتن به پارکها و ادامه تحصیل در رشتههای پزشکی منع شدهاند. این تصمیمات تنها مجموعهای از تدابیر جداگانه نیستند بلکه یک سیستم سیاسی عمدی هستند که برای جداسازی، سلطه و طرد زنان از جامعه طراحی شده است.»
دکتر هودفر در پایان بیان داشت که، با نامگذاری این جنایت، جامعه بینالمللی به دههها مبارزه زنان در ایران، افغانستان و دیگر کشورها ادای احترام میکند و با این کار وعده جهانی حقوق بشر را تقویت کرده و نادیده گرفتن آن را برای جهانیان دشوارتر میسازد.»
قابل ذکر است که، این برنامه با هدف جلب توجه جهانی به وضعیت حقوق بشر زنان، بهویژه در افغانستان و سایر نقاط تحت سلطه رژیمهای سرکوبگر برگزار شد. جامعه بینالمللی با نامگذاری این جنایت بهعنوان آپارتاید جنسیتی میتواند اولین گامهای لازم را برای پایان دادن به این ظلمهای سیستماتیک بردارد و شرایط بهتری برای زنان در افغانستان و دیگر نقاط جهان ایجاد کند.
نویسنده: شهناز سعیدی
