نویسنده : ح خ
دست کم درپنج سال اخیر افغانستان شاهدِ یکی از سرکوبگرترین و مستبد ترین دوره های تاریخِ معاصر خود قرار دارد. این وضعیت نه تنها در سطح کشورهای منطقه که در تمام جهان نظیر و نمونه ندارد با تاسف هر روز بیشتر از پیش به سوی تاریکی، خفقان، سرکوب، ترور، چور و چپاول به سرعت قدم بی میدارد. فجایع بطور سر سام آور و اسفبار در حال افزایش است. گروه حاکم به هیچ چیز و هیچ کس رحم ندارند؛ ترور نظامیان پیشین، پرونده سازی و زندانی ساختن مخالفین حکومت، غصب شهرک ها، املاک و خانه های شخصی، ظلم و زورگویی برای آنان تقریبا به یک امرمعمول تبدیل شده است.
طوریکه با تمام توان در برابر همه ای ادعا ها، مستندات و گزارشات تمام طرفهای درگیر، دخیل و نظاره گر بر قضایای افغانستان به تنهایی ایستاد شده است و با یک کلام همه را از دم یا « پرو وپاگند» میخوانند و یا هم « بی اساس». در حالیکه اوضاع جاری کارد را به معنی واقعی آن به استخوان مردم رسانده و این گروه توان سکوت کردن را هم ازمردم گرفته است، اختلافات، انتقادات و نارضایتی های میان گروهی در بین طالبان نیز کم کم رو به افزایش و در حدی رسیده است که طالبان اینروزها حتی به اعتماد واعتبار داخلی شان نیز مشکوک گردیده و به تعبیر ساده تر اکنون از سایه خودشان نیز هراسانانند.
جمعه خان فاتح؛ از قوماندانان محلی این گروه در بدخشان بدلیل آنچه که تبعیض و بی عدالتی گفته میشود ظاهر «علم بغاوت» بر افراشته است. علمِ که تا کنون پای بسیاری از مقامات طالبان از جمله لوی ثارونوال، رئیس ستاد ارتش و سر انجام وزیر دفاع این گروه را به بدخشان باز کرده است. گزارشات منابع نزدیک به این فرمانده ناراض از ناراضیان نشان طالبان میدهد که دست کم فرماندهان تاجیک تبار محلی در بدخشان همگام وهمصدای او در این نبرد ونارضایتی است و این وضعیت تا بحال حد اقل باعث شده است طالبان غیر بومی نتواند دست به اقدامات مسلحانه بر ضد این فرمانده خود بزند.
در یک طرف دیگر در حالیکه طالبان همواره مدعی امنیت سرتا سری در افغانستان اند و با تمام توان تلاش دارند دست کم واقعیت مخالفین نظامی شانرا وارونه و یا هم ناچیز جلوه بدهند، حملات گروه های مسلحانه مخالف این گروه روز به روز افزون، شکل گیری گروپ های مسلحانه در ولایات مختلف در همچنان حال افزایش و از یک سوی دیگر نارضایتی های مردمی در تمام نقاط افغانستان دست کم از بعد داخلی حاکمیت راحت برای این گروه را به چالش جدی مواجه و باعث نگرانی سران این گروه شده است که در چند ماه اخیر بسیاری از رهبران و تیکه داران این گروه به یک نکته اشاره میکنند و آن فروپاشی طالبان است. پس از شخص ملا هیبت الله، مولوی شهاب الدین دلاور شاید چهارمین چهره ای با نفوذ طالبان است که اینروزها با نگرانی از آینده ای حکومت طالبان سخن میگوید او که دیروز در حضور تعداد از رسانه ها سخن میگفت تمام توانش را بکار برد تا مخاطبان بین المللی اش قانع کند که «طالبان بدیل ندارد» اما وضعیت موجود و رفتار تبعیض آمیز طالبان در این پنج سال اخیر نشان میدهندکه این گروه حد اقل روزهای پایانی ماه عسلش را تجریه میکنند.
روزهای که طالبان میتوانست از آن بجای سرکوب، سانسور، انتقام گیری و ده ها مورد خشونت به نحوه بهتری استفاده کنند.
واقعیت اما این است وضعیت موجود داخلی در افغانستان با تمام بدبختی های موجود عمومی به تنهایی باعث نگرانی این گروه نشده است. اتفاقات جهانی و بازی های سیاسی- استخباراتی منطقه دست کم پس از درگیری های اخیر طالبان با پاکستان عقربه های ساعت سیاسی را خلاف آنچه طالبان و حامیان شان انتظار داشتند به چرخش درآورده است.
منابع از جلب و جذب شدید نیروهای مخالف حکومت طالبان در پاکستان در حالی صحبت میکنند که این کشور دست کم دو دوره فروپاشی حکومت های افغانستان را در کارنامه دارد. سیاست تساهل و مدارای کشورهای منطقه نیز با حکومت طالبان به روزهای پایانی اش نزدیک شده است.
حکومت ایران به عنوان یک همسایه و کشور مقتدر در خاورمیانه در بازی های جدید همکار و همگام پاکستان است و در جلب و جذب های نیروهای مخالف این گروه حد اقل تا فعلا در پشت پرده اجازه عبور و مرور مخالفین این گروه را داده است.
برای بسیاری از فرماندهان نزدیک به اسماعیل خان اینروزها بدون هیچ نوع چالش سیاسی مرزهای ایران و پاکستان باز است. در حالیکه تنها کشور حامی این گروه در اینروزها « هندوستان» است و با حمایت های لوژستیکی تا حال این گروه را در برابر حملات هوایی پاکستان یک مقدار سر پای نگهداشته است با آنهم اما وضعیت عمومی خلاف انتظار طالبان پیش میروند. بسیاری از سران و ثروتمندان طالبان بدنبال کشیدن نزدیکان شان به هند است و از وضعیت پیش آمده به شدت ترس و هراس دارند و به سقوط حکومت طالبان تا یکی دوسال آینده باورقطعی دارند.
