گزارش “حبیبه دانش”
دکتر کریمه اعظم، مسئول و بنیان‌گذار جنبش زنان معترض شمال، در اظهاراتی درباره وضعیت سیاسی، اجتماعی و هویتی افغانستان بحران موجود در این کشور را عمیقاً مرتبط با مسئله قومیت و هویت دانسته و تأکید می‌کند:
«در افغانستان، هم جنگ قومی است، هم بحران قومی و هم راه‌حل، قومی است.»
بانو اعظم با اشاره به تغییر نگرش بخشی از جامعه نسبت به مفهوم هویت تاریخی و فرهنگی می‌گوید که در سال‌های گذشته، بسیاری از اقوام، به دلیل ملاحظات سیاسی، مصلحت ملی و یا تلاش برای حفظ سازش میان گروه‌های مختلف، از طرح صریح نام «خراسان» و دفاع آشکار از نمادهای مقاومت پرهیز می‌کردند.
به گفته او، بیرق مقاومت برای بخش بزرگی از پارسی‌زبانان، تنها یک نماد سیاسی نیست؛ بلکه نمادی از عزت، شرافت و ایستادگی در برابر حذف و تحمیل هویتی است. او معتقد است که امروز شمار بیشتری از مردم به ضرورت دفاع آگاهانه و مسالمت‌آمیز از هویت، زبان، فرهنگ و ریشه‌های تاریخی خود پی برده‌اند.
دکتر اعظم می‌افزاید که مردم افغانستان طی دهه‌های گذشته، در چارچوب شعارهایی چون «وحدت ملی» و «بیرق ملی»، هزینه‌های سنگینی پرداخته و قربانی‌های فراوانی داده‌اند؛ از همین رو، به باور او، زمان آن فرارسیده است که مسئله هویت و جایگاه اقوام مختلف با صراحت و بدون ترس مورد بحث قرار گیرد.
او تأکید می‌کند:
«ما نباید اجازه دهیم هویت، زبان، فرهنگ و جایگاه تاریخی ما بیش از این به حاشیه رانده شود و جریان‌های متعصب، ما را از ریشه‌های تاریخی و فرهنگی‌مان دور سازند.»
بانو اعظم در ادامه، آگاهی و آموزش نسل جدید را زیربنای هرگونه تحول پایدار می‌داند و بر ضرورت سرمایه‌گذاری روی نسلی باسواد، آگاه، آزاداندیش و مسئول تأکید می‌کند؛ نسلی که تاریخ و ریشه‌های فرهنگی خود را بشناسد و با میراث فکری و ادبی شخصیت‌هایی چون فردوسی، رودکی، خواجه عبدالله انصاری و مولانا آشنا باشد.
به باور او، هویت، زبان، فرهنگ و تاریخ نباید موضوعی برای پنهان‌کردن یا انکارکردن باشد، بلکه باید به‌عنوان سرمایه‌ای فرهنگی و تاریخی برای ساختن آینده مورد توجه قرار گیرد.
دکتر اعظم در پایان تصریح می‌کند که ایجاد آگاهی تاریخی و فرهنگی در میان نسل نو باید از امروز آغاز شود؛ نسلی که در کنار دانش و تحصیل، از عزت نفس، شناخت تاریخی و توانایی ایستادگی مدنی در برابر هرگونه تحمیل، تبعیض و حذف هویتی برخوردار باشد.
