قربانیان فراموش‌شده
نویسنده ح.س.ر
سازمان ملل متحد (یوناما) در اول سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش مهمی داد که تیترش خیلی گویاست: (جا مانده) یعنی اشاره به اینکه دهه‌هاست که مردم افغانستان در جنگ هستند را منتشر کرد. خیلی‌ها عزیزانشان را از دست داده‌اند یا به انواع و اقسامی آسیب و صدمه دیده‌اند. این گزارش می‌گوید که در حال حاضر، هیچ دادگاه یا سازمانی وجود ندارد که به داد این قربانیان برسد. یعنی نه تنها دردِ از دست دادن عزیزان وجود دارد بلکه دردِ «بی‌عدالتی» هم اضافه شده است.
جامعه جهانی می‌گوید که طالبان نه تنها حقوق اولیه (مثل کار و تحصیل زنان) را محدود کرده‌اند، بلکه عملاً اجازه نمی‌دهند به شکایات مردم درباره ظلم‌های گذشته رسیدگی شود.
ملا عبدالغنی برادر، نفر دومِ اقتصادی طالبان، به تازگی گفته: «ما باید تولید داخلی داشته باشیم تا مستقل شویم.»
یعنی اینکه طالبان می‌خواهند به مردم و دنیا ثابت کنند که نیازی به کمک‌های خارجی (پول‌های خیریه) ندارند. آن‌ها می‌خواهند با کشاورزی و تولید داخلی، کشور را بچرخانند. این یک استراتژی برای «بقاست». اگر آن‌ها بتوانند اقتصاد را بدون کمکِ غربی‌ها اداره کنند، فشار دنیا روی آن‌ها کمتر می‌شود و قدرت‌شان بیشتر تثبیت می‌شود. هند هم قرار است به آن‌ها در بخش کشاورزی کمک کند؛ این یعنی طالبان دارند سعی می‌کنند با همسایه‌ها «معامله» کنند تا از انزوا در بیایند.
اما (سازمان ملل) همچنان طالبان را به رسمیت نمی‌شناسد.
چون طالبان هنوز به خواسته‌های اصلی دنیا یعنی «احترام به حقوق زنان» و «تشکیل حکومت فراگیر» عمل نکرده‌اند.در نشست شانگهای هم که چند هفته قبل دائر گردید
رهبران کشورهای عضو این سازمان با انتشار بیانیه‌ای، خواهان تشکیل حکومت فراگیر با مشارکت همه گروه‌های قومی و سیاسی در افغانستان شدند.اما
وضعیت فعلی یک «جنگ سرد» است. دنیا کمک‌های بشردوستانه (غذا و دارو) را می‌دهد تا مردم نمیرند، اما پول‌ها را به دستِ مستقیم حکومت طالبان نمی‌دهند که مبادا سوءاستفاده کنند.
افغانستان درگیر یک فراموشیِ اجباری است؛ قربانیانِ سال‌های دور و نزدیک، هیچ پناهگاه قانونی ندارند.
چیزی که مهم و خطر ناک است این است که طالبان دارند از «اقتصاد» به عنوان سپری در برابر فشارهای سیاسی استفاده می‌کنند تا کمتر به دنیا محتاج باشند.
دنیا منتظر است طالبان تغییر کند،ولی طالبان منتظر است دنیا آن‌ها را بپذیرد. در این میان ، فقط مردم عادی هستند که باید با شرایط سخت بسازند.
شرایطی که باشنده گان افغانستان مجبور هستند تحمل کنند.از منع از تحصیل دختران شروع تا نداشتن آزادی بیرون شدن از خانه برای زنان و دختران.
داکترنجلا غیاثی در این باره می‌گوید.منع تحصیل دختران و خانه نشین ساختن آنان عواقب خیلی بدی از جمله افسردگی ناامیدی ازدواج های اجباری کودک همسری و حتی خودکشی را در میان دختران به وجود خواهد آورد .از یک طرف فقر ناشی از نبود سیستم اقتصادی درست مردم را وادار می‌سازد که برای بقای خانواده و حفظ امنیت زندگی شان دختران زیر سن شان را به ازدواج اجباری رازی بسازند که موجب مشکلات حاد دیگر ازجمله فرار و خودکشی میگردد.
چیزی که درد آور است این است که جهان در حال نظارت بر دیدن و مشکلات مردم در افغانستان زیر سایه طالبان است
و تنها کاری که تا هنوز صورت گرفته برای مردم افغانستان کمک های نا بسنده جامعه جهانی و برگزاری نشست هایی به منظور بررسی وضعیت مردم افغانستان تا حال بوده است که تقریبا پاسخ گو برای مردم افغانستان نبوده است.
مردمی که واقعا سزاوار این گونه زندگی در قرن ۲۲ نیستند.
