گزارش
دانشجویان در افغانستان، بهویژه آنهایی که از مناطق دوردست به دانشگاه میروند، در ماههای اخیر با مشکلات بیشتری برای ادامه تحصیل روبهرو شدهاند. نبود خوابگاه و دشواری در پیدا کردن محل مناسب برای زندگی، شغل از جمله مشکلاتی است که شماری از دانشجویان در ولایتهایی مانند بلخ و هرات با آن مواجهاند.
این مشکلات در شرایطی مطرح میشود که طالبان از زمان بازگشت به قدرت، تحصیل و کار زنان و دختران بالاتر از صنف ششم و سپس تحصیل و کار زنان در دانشگاهها و محیط کار را ممنوع کردهاند. در نتیجه، زنان و دختران عملاً از آموزش عالی و کار محروم شدهاند و دانشگاههای افغانستان عمدتاً به دانشجویان مرد محدود شدهاند.
برخی دانشجویان مرد میگویند مشکلات آنان تنها به محل اقامت خلاصه نمیشود. دانشجویان متعلق به اقلیتهای قومی، از جمله هزارهها و تاجیکها، از دشواریهایی در محیط دانشگاه، انتخاب رشته، برخورد با مسئولان و چشمانداز یافتن کار پس از فارغالتحصیلی سخن میگویند. در کنار این مشکلات، فضای دانشگاهها نیز نسبت به گذشته تغییر کرده است. افزایش کنترلهای امنیتی و مذهبی و محدود شدن فضای علمی، نگرانیهایی را درباره آینده آموزش عالی در افغانستان به وجود آورده است. برای بسیاری از این دانشجویان، دانشگاه تنها مسیر رسیدن به یک زندگی بهتر و ساختن آیندهای متفاوت است. اما وقتی ادامه تحصیل با محدودیت، تبعیض و ناامنی همراه شود، برخی از آنان ترجیح میدهند کشور را ترک کنند. این روند میتواند به افزایش مهاجرت جوانان تحصیلکرده و تشدید فرار مغزها از افغانستان منجر شود.
ادامه چنین وضعیتی تنها آینده دانشجویان را تحت تأثیر قرار نمیدهد؛ بلکه میتواند افغانستان را در سالهای آینده با کمبود نیروی متخصص روبهرو کند و فاصله علمی و اقتصادی این کشور با دیگر جوامع را بیشتر سازد. برای بسیاری از این جوانان، خواسته پیچیدهای وجود ندارد؛ آنها فقط میخواهند مانند دیگر دانشجویان در سایر کشورها، فرصت برابر برای تحصیل، انتخاب آینده و ساختن زندگی در کشور وجود داشته باشد.
